گچبری نئوکلاسیک یکی از سبک‌های برجسته در هنر گچبری است که در قرن 18 و 19 میلادی و به ویژه در دوران رنسانس و تحولات آن در اروپا مطرح شد. این سبک از گچبری، با تأکید بر سادگی، تعادل و هارمونی، برگرفته از اصول معماری کلاسیک یونانی و رومی است. گچبری نئوکلاسیک معمولاً با استفاده از طرح‌های هندسی منظم، قاب‌های ساده، گل‌های گچبری و نقوش کلاسیک، فضاهایی با شکوه و در عین حال متوازن و آرام ایجاد می‌کند.

این نوع گچبری بیشتر در طراحی‌های داخلی خانه‌ها، به‌ویژه در سالن‌ها و فضاهای پذیرایی، مورد استفاده قرار می‌گیرد و از ویژگی‌های بارز آن می‌توان به استفاده از جزئیات ملایم و پرهیز از تزئینات پیچیده اشاره کرد. در گچبری نئوکلاسیک، توجه به تناسبات و نظم خاص در طراحی، به خلق فضایی زیبا و متعادل منجر می‌شود که هنوز هم در معماری مدرن با دقت و سلیقه به‌کار می‌رود.

در نهایت، گچبری نئوکلاسیک نه تنها به‌عنوان یک هنر تزئینی بلکه به‌عنوان عنصری مهم در طراحی داخلی، به ایجاد فضایی شیک و جذاب کمک می‌کند که با ویژگی‌های کلاسیک خود، حس آرامش و وقار را به خانه‌های ویلایی منتقل می‌کند.